سلام حامد جواب نامهات دیر شد ببخشید. راستش من در آستانه تسلیم شدن و رها کردن همه چیز و سپردن آن به دست شیاطین هستم. انگار که در شلوغی صفا و مروه در کوچه بنبستی گیر کرده باشم و الان فهمیده باشم راهی نیست. یا وقتی درِ مترو باز میشود و همه هُل میدهند، میدانی که صندلی گیرت نمیآید اما جریان هجوم آدمهای عجول و عصبانی اولِ صبح، تو را با خودش داخل واگن میبرد.
سلام حامد. نامه قبلیت را خواندم ولی به خاطر شلوغی های این روزها و گرفتاریهای جابجاییم به بندرعباس نتوانستم جوابش را بنویسم. نت خارجی هم قطعه و به متن نامه هم دسترسی نداشتم.
ولی با خودم گفتم در نت ملی برایت بنویسم شاید به دستت برسد.
الان بیشتر تو را درک میکنم. هر جای زمین خاکی اگر در گوشه ای تنها گیر افتاده باشی، تو یک
حامد عزیز سلام.
امیدوارم وقتی این نامه را میخوانی غمی غیر از اینکه فردا کدام تی شرت را با کدام کتانی در آسمان استرالیا سِت کنی نداشته باشی. من و معین و بقیه هم خوب هستیم. آنجا چطور است؟ کانگروها را از نزدیک دیدی؟ با کوسه های اقیانوس شنا کردی؟ دخترهای استرالیا زیبا و خوش صحبت هستند؟ یا بهتر بود روسیه میرفتی؟! درس ها را خوب میخوانی؟ آب و هوای اقیانوسیه چطور است؟ راستی تو که تا آنجا سفر کردی توانستی بفهمی بالاخره زمین گرد است یا تخت؟ اگر هم گرد باشد فرق زیادی ندارد تا زمانی که شرکت نفت پول ندارد. وقتی او پول ندارد ما هم فقیریم.
این نامه را نوشتم تا درباره همایشی که برایش مقاله فرستادیم برایت بگویم. حامد شاید باورت نشود،
